Blog

50 CENT: DE PRIJS VAN ONZE BESCHAVING?  (Facebook Kerst 2016)

Er zijn de laatste tijd wat vragen gekomen over de mate waarin het bewustzijnsniveau van de ziel, en dus van haar werktuig het ego, objectief vastgesteld kan worden.

Als je wilt weten hoe Jeffrey Green deze zaken zelf uitlegt, volg dan deze link naar het artikel THE ESSENCE OF EVOLUTIONARY ASTROLOGY, dat te vinden is op de website van zijn school, die heden ten dage wordt voortgezet door zijn dochter Deva Green.

In het artikel komen achtereenvolgens aan de orde: 1.Evolution 2.The Soul 3.The Ego 4.The Four Evolutionary States 5.The Consensus State 6.The Individuated State 7.The Spiritual State

http://schoolofevolutionaryastrology.com/…/essenc…/evolution

Ik wil er zelf ook graag nog iets over zeggen, als je nog even de tijd hebt. De Nederlander geeft gemiddeld 50 euro aan vuurwerk uit in 2016. Per gezin kan het totaalbedrag dus al gauw oplopen tot 150 of zelfs 200 euro. De Nederlander die 50 euro aan zichzelf uitgeeft voor dit soort vertier is 1. zich onbewust van het feit dat het gezamenlijke bedrag uitgegeven per volk aan vuurwerk (63 miljoen €) de nood zou kunnen ledigen van weeskinderen, mishandelde dieren en nog een hele reeks goede doelen. 2. is zich hier wel van bewust maar vindt zijn eigen vertier belangrijker.

In beide gevallen is het bewustzijn antagonistisch, d.w.z. opereert het MET UITSLUITING VAN DE ANDER, wat specifiek is voor het consensus bewustzijn waar ongeveer 70% van de bevolking zich in bevindt. Hoezeer we ons hier ook aan kunnen ergeren, toch doen we er goed aan te beseffen dat dit bewustzijnsniveau evolutionair gesproken zowel individueel als collectief noodzakelijk is. Er MOET een grijze massa zijn van waaruit het creatieve, voor zichzelf nadenkende individu kan opstaan (individuatie bewustzijn), net zo goed als dit individuatie bewustzijn noodzakelijke voorwaarde is voor het bestaan van het spirituele bewustzijn waarin de eigen individualiteit en uniciteit in dienst gesteld worden van het collectief en uiteindelijk van de Bron.

Nog een voorbeeld van consensus bewustzijn: een leraar voortgezet onderwijs verdient gemiddeld rond de 31,000 euro bruto per jaar. Even voor de goede orde: dit zijn de mensen aan wie wij de vorming, educatie en in zekere zin ook gedeeltelijke opvoeding van onze kinderen toevertrouwen. Onze kinderen brengen gemiddeld zes uur per dag door met deze mensen.

Aan Michael Jordan zijn wij bereid 6 miljoen euro te betalen voor een reclamespotje van een halve minuut. Wie kan naar goede eer en geweten nog ontkennen dat hier geen prioriteiten gesteld zijn? Laten we die prioriteit maar eens woorden geven en het heel concreet maken: Michael Jordan is belangrijker dan het gehele leraren corps van mijn zoon of dochter. Tweehonderd duizend maal belangrijker.

Nog een voorbeeld. Alle grote supermarktketens in Nederland maken gebruik van winkelwagentjes waar een munt in gaat. Waarom? Omdat de ervaring hen geleerd heeft dat de wagentjes niet teruggebracht worden als er geen vijftig cent in zit. Weer maak ik het heel concreet: voor vijftig eurocent zijn mensen nadat zij boodschappen hebben gedaan bereid hun winkelwagen terug te zetten, niet uit goede wil maar eenvoudig omdat hun vijftig cent in die kar zit. Omgedraaid wordt het nog concreter: zonder de afdwing som van 50 eurocent zijn mensen NIET bereid de moeite te nemen hun winkelwagen terug te zetten.

Je zou de volgende conclusie kunnen trekken: de prijs van onze beschaving is exact 50 eurocent. En toch is dat nog te rooskleurig: een juiste handeling verrichten onder dwang is helemaal geen beschaving. Beschaving is wanneer de impuls tot juist handelen vanuit jezelf komt in plaats van opgelegd. Wederom een fraaie proeve van consensus bewustzijn.

Ik hoop dat uit het voorgaande duidelijk is geworden hoe meetbaar bewustzijnsniveau is en dat het allesbehalve vage begrippen zijn.

 

Broccoli in de bergen (Astrofocus december 2016)

Het symbool voor gladheid in de bergen, en daarmee voor de noodzaak tot het gebruik van winterbanden en sneeuwkettingen, is een grafiek van het Centraal Bureau voor de Statistiek over de consumptie van broccoli in de maand december.

“Nee, nou zit je er toch echt naast, jongen! Dat is geen grafiek, dat zijn bergen waar het sneeuwt. Dat zie je toch zo!” De correctie is onmiddellijk en genadeloos. Symbolen doen twee dingen. Ze verwijzen naar iets en ze vereenvoudigen datgene waar ze naar verwijzen. De werkelijkheid wint het altijd van het symbool. De vereenvoudiging is ongeziener, sluipender dan de verwijzende functie, en heeft ernstiger gevolgen. Die sneeuwvlok in het plaatje kan nooit zelfs maar in de buurt komen van wat de meesten van ons zo goed kennen: sneeuwvlokken op koude, rode handen, sneeuwvlokken op je uitgestoken tong, een sneeuwvlok op de wimper van je geliefde. Ook rijden in de bergen, met ravijnen aan linker- of rechterzijde, vallende stenen, duizelingwekkende hoogten, komt op geen enkele wijze tot uitdrukking in die drie pieken van het plaatje. En rijden in de bergen met sneeuw al helemaal niet. Stoppen in een haarspeldbocht bij een klein Zwitsers restaurant, omdat het nu toch wel erg hard begint te sneeuwen. Mooi moment ook om die sneeuwkettingen om te doen.

Astrologie is niet het leven zelf. Het is een metafoor van het leven. Een symbool. De horoscoop is de kaart van het terrein. De persoon het terrein zelf. Dat meisje dat op 30 maart 1853 in Zundert twee straten verderop bij van Gogh geboren werd om 11:00 uur ’s ochtends en geen wereldberoemde schilder werd, haar oor niet afsneed en zichzelf niet in de borst schoot in een korenveld, heeft datzelfde vierkant tussen Jupiter en Mars in haar horoscoop staan. En Neptunus in Vissen.

Vincent’s Neptunus in Vissen in het 9e huis wijst in de richting van een meer dan levendige verbeelding. De objectieve werkelijkheid (Saturnus) was al onderhevig aan de onvoorspelbare grillen van het 11e huis, en nu, door het sextiel met deze Neptunus wordt zijn waarneming van die werkelijkheid gekleurd door de impressionistische nevel van Vissen. Het 9e huis en Boogschutter hebben te maken met onze interpretatie van de feiten (Tweelingen polariteit), met de lens waar we doorheen kijken. Voor Vincent was dat een Vissen lens met diep idealistische tinten geslepen door een allesoverheersende subjectiviteit (Zon in Ram, Maan in Boogschutter vierkant Neptunus). Het was ook een lens die in plaats van gekleurd verkleurd kon raken door irreële voorstellingen van de werkelijkheid en romantisch idealisme.

Was Vincent’s leven een mislukking? Niet toen hij in het krankzinnigengesticht honderdvijftig meesterwerken schilderde en later, in de laatste tien weken van zijn leven, nog eens zeventig oden aan de natuur en aan het leven. Alleen het leven zelf, het geleefde en beleefde leven, kan ons vertellen hoe de metafoor er feitelijk uitzag. Is het niet de overweldigende complexiteit van dat leven die ons tot de astrologie bracht, tot het symbool? In onze poging die complexiteit te doorgronden waren we bereid met een symbool te werken en namen we de vereenvoudiging op de koop toe. Vereenvoudiging echter ligt gevaarlijk dicht tegen verdraaiing aan. Om het leven van Vincent en dat van zijn buurtgenootje – die zes kinderen baarde, een uiterst pragmatische vrouw was en haar echtgenoot op jonge leeftijd verloor – te begrijpen hebben we het leven zelf nodig. In de wereld van ‘mislukking’ en ‘succes’ wonen geen echte mensen. Alleen karikaturen. De natuurkunde vóór de intrede van de kwantumtheorie was eendimensionaal. Er was geen ruimte voor het irrationele, voor dat wat niet gemeten kon worden. De complexiteit van de gemanifesteerde wereld werd gereduceerd tot en uitgedrukt in logische verbanden. En dus haalde de werkelijkheid de theorie in. Genadeloos. Net als bij broccoli in de bergen. Net als bij astrologen die de horoscoop voor de persoon aanzien.